Πίσω από το σταχτί νέφος της
αιθαλομίχλης που επέστρεψε ύστερα από δεκαετίες, τροφοδοτημένο από
καυσόξυλα, βιομάζα, αδικοχαμένα δέντρα και κάθε λογής ακατάλληλο υλικό,
δεν βρίσκεται μόνο η αναζήτηση για το κατάλληλο καύσιμο, αλλά κάτι πιο
βασικό: τα ελληνικά κτίρια «ενεργειακά σουρωτήρια», με τεράστιες
απώλειες θερμότητας κι ενέργειας, που απαιτούν πολύ περισσότερη ενέργεια
για να ζεσταθούν απ’ ό,τι στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Και
βεβαίως κάτι κοινωνικά θεμελιώδες: οι επιστημονικές έρευνες μιλούν πια
για την «ενεργειακή φτώχεια», που βάζει στην κατάψυξη τους οικονομικά
φτωχούς. Κι αυτό γιατί οι φτωχότερες οικογένειες, που δεν έχουν χρήματα
για θέρμανση, κατοικούν σε παλιά, κακοσυντηρημένα σπίτια, που απαιτούν
υψηλότερες δαπάνες για ζέστη!